Kącik Literacki

Nie wiem, co to poezja

nie wiem , po co i na co,

wiem, że czasami ludzie

czytają wiersze i płaczą,

a potem czasami piszą,

mozolnie i nieudolnie,

by od dławiącej ciszy

łkające serce uwolnić (…)

Władysław Broniewski

Zapraszam serdecznie wszystkich Uczniów do odwiedzania Kącika Literackiego. Znajdziecie tu ciekawe teksty, cytaty i konkursy. Pozwólcie, że wspólnie wybierzemy się w świat poezji i prozy, wsłuchamy się w bijące serce literatury polskiej.

mgr Joanna Ostrowska

  1. " Polska to taka kraina, która się w sercu zaczyna "

     

    11 listopada obchodzimy Narodowe Święto Niepodległości - Wolności odkupionej krwią.  100-lecie Odzyskania Niepodległości to czas szczególnej refleksji w sercu każdego Polaka. Ojczyzna - Matka. Najczystsza Miłość, dla której na śmierć szły pokolenia.

     

    Literatura polska pełna jest utworów poruszających serca i wskazujących drogę do wolności. Dziś, w tym szczególnym czasie, zatrzymajmy się i przeczytajmy piękne słowa polskich poetów. Zaśpiewajmy pieśń...

     

     

     

    " Dziś dla nas, w świecie nieproszonych gości,

     

    W całej przeszłości i w całej przyszłości

     

    Jedna już tylko jest kraina taka,

     

    W której jest trochę szczęścia dla Polaka:

     

    Kraj lat dziecinnych! On zawsze zostanie

     

    Święty i czysty, jak pierwsze kochanie,

     

    Niezaburzony błędów przypomnieniem,

     

    Niepodkopany nadziei złudzeniem,

     

    Ani zmieniony wypadków strumieniem..."

     

                                   /Adam Mickiewicz/

     

     

     

     

     

     

     

     

    „Wstań Polsko moja…”

     

     Wstań, Polsko moja!… Uderz w czyn!

     

    Idź znów przebojem w bój szalony!

     

    Już płonie lont podziemnych min –

     

    krwawą godzinę biły dzwony –

     

    zerwane pęta – Uderz w czyn!

     

     

     

    Wstań, Polsko moja!… Strząśnij proch!                              

     

    Żałosne marzeń ucisz łkania!…

     

    Za Tobą zimny smutków loch –

     

    przed Tobą świty zmartwychwstania!…

     

    Z anielskich skrzydeł strząśnij proch! –

     

     

     

    Wstań, Polsko moja!… W ogniach zórz                                  

     

    nowe się szlaki krwawią Tobie!

     

    O, lżej Ci będzie w gromach burz,

     

    niźli w zawiędłych wspomnień grobie –

     

    Wstań, Polsko moja, w blaskach zórz!

     

                                  /Józef Mączka /

     

     

     

     

     

     

    „Orle biały!…”

     

     Orle biały! Znów zadniało!

     

    I swobody gwiazdy lśnią!…

     

    Wolne skrzydła rozwiń śmiało

     

    Nad Ojczyznę, zlaną krwią.

     

    Po kajdanach ślady rdzawe

     

    Z okrwawionych zedrzyj piór,

     

    Uderz sercem o Warszawę

     

    A rubieże dadzą wtór!…

     

     

     

    Sen o Polsce niepodległej

     

    Jak sakrament w sercach tlał,

     

    Na fundament krwawe cegły

     

    Niósł jej Naród z polskich ciał!

     

    A gdy krzyk dziś w niebo bije,

     

    Od Bałtyku do Tatr grzmi,

     

    To dlatego Polska żyje,

     

    Że, Narodzie, żyjesz ty!

     

     

     

    Choć w królewskiej twej koronie

     

    Tylu pereł jeszcze brak,

     

    Berło Chrobrych w krwawym szponie

     

    I Batorych dzierżysz znak.

     

    Nim pioruny nie przegrzmiały

     

    Do granicznych wzbij się wrót, –

     

    Z Tobą leci, Orle biały,

     

    Leci z Tobą Naród, Lud!

     

     

     

    O, Młodzieży! Chwała tobie!

     

    Od pokoleń tobie cześć!

     

    Wzięłaś szablę śpiącą w grobie,

     

    Aby żywym – życie nieść!

     

    Wawrzyn sławy? Cóż z wawrzynem!

     

    Na mogiły wawrzyn rzuć:

     

    Ty krwią swoją swoim czynem

     

    Wolną Polskę będziesz kuć!

     

     

     

    Wolna Polska! Szept modlitwie,

     

    Co z dziecięcych ustek brzmi,

     

    Myśl ostatnia ległych w bitwie

     

    Na posłaniu z młodej krwi,

     

    Sen wygnańca w śnieżnej dali,

     

    Katorżniczy ludu chrzest,

     

    Pieśń, co budzi, gniew, co pali –

     

    Wolna Polsko! – Tyś to jest –

     

     

     

    A jeżeli gwiazdy zgasną,

     

    Gdyby świat się znowu śćmił,

     

    My cię, Orle, krwią swą własną

     

    Nakarmimy, abyś żył!

     

    I zbratani serc orędziem,

     

    Gdzie się mogłaś lata kryć,

     

    Wolni duchem – wolni będziem,

     

    Wolni, z Orłem w sercach żyć!

     

                                       /Artur Oppman/

     

     

     

     

    „Oblicze Ojczyzny”

     

    Ojczyzna To Kraj Dzieciństwa,

     

    Miejsce Urodzenia,

     

    To Jest Ta Mała Najbliższa

     

    Ojczyzna.

     

    Miasto, Miasteczko, Wieś,

     

    Ulica, Dom, Podwórko,

     

    Pierwsza Miłość,

     

    Las Na Horyzoncie,

     

    Groby.

     

    W Dzieciństwie Poznaje Się

     

    Kwiaty, Zioła, Zboża,

     

    Zwierzęta,

     

    Pola, Łąki,

     

    Słowa, Owoce.

     

    Ojczyzna Się Śmieje.

     

    Na Początku Ojczyzna

     

    Jest Blisko,

     

    Na Wyciagnięcie Ręki.

     

    Dopiero Później Rośnie,

     

    Krwawi,

     

    Boli.

     

                        /Tadeusz Różewicz/

     

     

     

     

     

     

    „Polska”

     

    Polska - to taka kraina,

     

    która się w sercu zaczyna.

     

    Potem jest w myślach blisko,

     

    w pięknej ziemi nad Wisłą.

     

    Jej ścieżkami chodzimy,

     

    budujemy, bronimy.

     

    Polska - Ojczyzna...

     

    Kraina, która się w sercu zaczyna.

     

                        /Ryszard Przymus/

  2. " Polska to taka kraina, która się w sercu zaczyna "

     

    11 listopada obchodzimy Narodowe Święto Niepodległości - Wolności odkupionej krwią.  100-lecie Odzyskania Niepodległości to czas szczególnej refleksji w sercu każdego Polaka. Ojczyzna - Matka. Najczystsza Miłość, dla której na śmierć szły pokolenia.

     

    Literatura polska pełna jest utworów poruszających serca i wskazujących drogę do wolności. Dziś, w tym szczególnym czasie, zatrzymajmy się i przeczytajmy piękne słowa polskich poetów. Zaśpiewajmy pieśń...

     

     

     

    " Dziś dla nas, w świecie nieproszonych gości,

     

    W całej przeszłości i w całej przyszłości

     

    Jedna już tylko jest kraina taka,

     

    W której jest trochę szczęścia dla Polaka:

     

    Kraj lat dziecinnych! On zawsze zostanie

     

    Święty i czysty, jak pierwsze kochanie,

     

    Niezaburzony błędów przypomnieniem,

     

    Niepodkopany nadziei złudzeniem,

     

    Ani zmieniony wypadków strumieniem..."

     

                                   /Adam Mickiewicz/

     

     

     

     

     

     

     

     

    „Wstań Polsko moja…”

     

     Wstań, Polsko moja!… Uderz w czyn!

     

    Idź znów przebojem w bój szalony!

     

    Już płonie lont podziemnych min –

     

    krwawą godzinę biły dzwony –

     

    zerwane pęta – Uderz w czyn!

     

     

     

    Wstań, Polsko moja!… Strząśnij proch!                              

     

    Żałosne marzeń ucisz łkania!…

     

    Za Tobą zimny smutków loch –

     

    przed Tobą świty zmartwychwstania!…

     

    Z anielskich skrzydeł strząśnij proch! –

     

     

     

    Wstań, Polsko moja!… W ogniach zórz                                  

     

    nowe się szlaki krwawią Tobie!

     

    O, lżej Ci będzie w gromach burz,

     

    niźli w zawiędłych wspomnień grobie –

     

    Wstań, Polsko moja, w blaskach zórz!

     

                                  /Józef Mączka /

     

     

     

     

     

     

    „Orle biały!…”

     

     Orle biały! Znów zadniało!

     

    I swobody gwiazdy lśnią!…

     

    Wolne skrzydła rozwiń śmiało

     

    Nad Ojczyznę, zlaną krwią.

     

    Po kajdanach ślady rdzawe

     

    Z okrwawionych zedrzyj piór,

     

    Uderz sercem o Warszawę

     

    A rubieże dadzą wtór!…

     

     

     

    Sen o Polsce niepodległej

     

    Jak sakrament w sercach tlał,

     

    Na fundament krwawe cegły

     

    Niósł jej Naród z polskich ciał!

     

    A gdy krzyk dziś w niebo bije,

     

    Od Bałtyku do Tatr grzmi,

     

    To dlatego Polska żyje,

     

    Że, Narodzie, żyjesz ty!

     

     

     

    Choć w królewskiej twej koronie

     

    Tylu pereł jeszcze brak,

     

    Berło Chrobrych w krwawym szponie

     

    I Batorych dzierżysz znak.

     

    Nim pioruny nie przegrzmiały

     

    Do granicznych wzbij się wrót, –

     

    Z Tobą leci, Orle biały,

     

    Leci z Tobą Naród, Lud!

     

     

     

    O, Młodzieży! Chwała tobie!

     

    Od pokoleń tobie cześć!

     

    Wzięłaś szablę śpiącą w grobie,

     

    Aby żywym – życie nieść!

     

    Wawrzyn sławy? Cóż z wawrzynem!

     

    Na mogiły wawrzyn rzuć:

     

    Ty krwią swoją swoim czynem

     

    Wolną Polskę będziesz kuć!

     

     

     

    Wolna Polska! Szept modlitwie,

     

    Co z dziecięcych ustek brzmi,

     

    Myśl ostatnia ległych w bitwie

     

    Na posłaniu z młodej krwi,

     

    Sen wygnańca w śnieżnej dali,

     

    Katorżniczy ludu chrzest,

     

    Pieśń, co budzi, gniew, co pali –

     

    Wolna Polsko! – Tyś to jest –

     

     

     

    A jeżeli gwiazdy zgasną,

     

    Gdyby świat się znowu śćmił,

     

    My cię, Orle, krwią swą własną

     

    Nakarmimy, abyś żył!

     

    I zbratani serc orędziem,

     

    Gdzie się mogłaś lata kryć,

     

    Wolni duchem – wolni będziem,

     

    Wolni, z Orłem w sercach żyć!

     

                                       /Artur Oppman/

     

     

     

     

    „Oblicze Ojczyzny”

     

    Ojczyzna To Kraj Dzieciństwa,

     

    Miejsce Urodzenia,

     

    To Jest Ta Mała Najbliższa

     

    Ojczyzna.

     

    Miasto, Miasteczko, Wieś,

     

    Ulica, Dom, Podwórko,

     

    Pierwsza Miłość,

     

    Las Na Horyzoncie,

     

    Groby.

     

    W Dzieciństwie Poznaje Się

     

    Kwiaty, Zioła, Zboża,

     

    Zwierzęta,

     

    Pola, Łąki,

     

    Słowa, Owoce.

     

    Ojczyzna Się Śmieje.

     

    Na Początku Ojczyzna

     

    Jest Blisko,

     

    Na Wyciagnięcie Ręki.

     

    Dopiero Później Rośnie,

     

    Krwawi,

     

    Boli.

     

                        /Tadeusz Różewicz/