Kącik Literacki

Nie wiem, co to poezja

nie wiem , po co i na co,

wiem, że czasami ludzie

czytają wiersze i płaczą,

a potem czasami piszą,

mozolnie i nieudolnie,

by od dławiącej ciszy

łkające serce uwolnić (…)

Władysław Broniewski

Zapraszam serdecznie wszystkich Uczniów do odwiedzania Kącika Literackiego. Znajdziecie tu ciekawe teksty, cytaty i konkursy. Pozwólcie, że wspólnie wybierzemy się w świat poezji i prozy, wsłuchamy się w bijące serce literatury polskiej.

mgr Joanna Ostrowska

  1. Jak dbamy o polską mowę? Kultura języka.

    Kultura języka to termin wieloznaczny.  

    Dotyczy porozumiewania się językiem zgodnie z obowiązującą w danym społeczeństwie i zwyczajowo utrwaloną normą językową, czyli zespołem jednostek językowych oraz reguł określających sposób ich realizacji w tekstach mówionych i pisanych.  

     

    Czym jest kultura języka według uczniów klasy III LO ? 

     

    " Kultura języka to poprawne, świadome, wzbogacone posługiwanie się językiem w formie mówionej lub pisemnej.  Wliczają się w tę definicję frazeologizmy, stylistyka, przysłowia, a można też dołączyć do tego gwarę.  Człowiek posługuje się językiem kulturalnie, jeśli estetycznie i uprzejmie prowadzi rozmowę.  Kultura języka świadczy o nas, o naszej kulturze i wychowaniu.  Z tego względu, aby utrzymać swój wzorowy wizerunek, musimy zawsze dbać o kulturę języka, aby nie była krzywdząca dla otoczenia. " 

    Julia Leończuk  

     

    “ Według mnie kultura języka jest to sposób mądrego i logicznego wypowiadania się. Czyli jeśli ktoś o czymś mówi, powinien używać poprawnej polszczyzny (…) “ 

    Sara Krasnodębska 

     

    " Kultura języka może mieć różne wymiary. Możemy mówić o kulturze doboru słów pisemnych oraz o kulturze języka słownego. Język i jego odpowiedni dobór zależy oczywiście  od  miejsca, czasu oraz relacji z osobą, z którą rozmawiamy. Nawet ubogi w słownictwo język może być kulturalny i piękny, dosłowny, rzeczowy. 

    Przy wzbogacaniu języka konieczne jest czytanie książek, gazet. Uczestniczenie w przedstawieniach teatralnych, filmowych projekcjach. Nic tak nie wzbogaca naszego języka, jak rozmowa z osobą wykształconą, posługującą się językiem na wyższym poziomie niż nasz." 

     

    Mikołaj Kozioł 

     

     

    " Kultura języka jest świadomym i celowym posługiwaniem się językiem we wszystkich możliwych sytuacjach komunikacyjnych. Żeby sprawnie i poprawnie posługiwać się językiem polskim, każdy powinien posiadać minimalną wiedzę z języka polskiego. Osoba powinna znać podstawowe zasady gramatyczne i normy językowe tak, żeby tekst był oczyszczony z usterek i błędów językowych." 

    Natalia Folaron 

     

     

     " Według mnie kultura języka to umiejętność mówienia i pisania. To też poprawna gramatyka i stylistyka. Kultura języka to poprawne i celowe używanie języka." 

    Joanna Kisilewicz 

     

     " Kultura języka to biegłe operowanie danym językiem w mowie i w piśmie. To rozumienie i stosowanie się do zasad poprawności językowej. Kultura języka to też poprawność interpunkcji, ortografii, gramatyki, stylistyki. Jeśli wyrażamy się jasno i bezbłędnie, to jesteśmy rozumieni przez innych. Osoba, która wypowiada się poprawnie, łatwiej nawiązuje kontakt i zdobywa informacje. Szybciej się uczy i rozumie tekst. Myślę, że kulturę języka mają ludzie, którzy zanim coś powiedzą, pomyślą nie tylko o tym , co powiedzą, ale także jak powiedzą (...)"  

     Patryk Świdergał 

     

    “ Każdy człowiek chce, by zwracano się do niego grzecznie, z szacunkiem. Rozmawiając z dorosłym nie będziemy używać słów, których używamy w rozmowie z koleżanką lub kolegą. Trzeba też pamiętać o zwrotach grzecznościowych. Kultura języka jest doceniana przez wszystkich ludzi. Inaczej będziemy rozmawiać z nauczycielem, inaczej z babcią lub dziadkiem i inaczej z obcym człowiekiem. Trzeba więc pamiętać, że niektóre zwroty nie są pożądane w rozmowach. Wyrażać się kulturalnie to pokazywać samego siebie i reprezentować swoją rodzinę i naród." 

    Justyna Kwiatek

  2. Cicha noc, święta noc...

     

    Cicha noc, święta noc...

     

     

                                                                  /" Pokłon pasterzy "/

     

    Kolęda to pierwotnie radosna pieśń noworoczna, która współcześnie przyjęła powszechnie formę pieśni nawiązującej do Świąt Bożego Narodzenia. Początkowo wywodziła się z tradycji ludowej, w późniejszym okresie komponowana była również przez wielu wybitnych kompozytorów. Najstarsza zachowana polska kolęda pochodzi z 1424 roku i zaczyna się od słów:

     

    Zdrów bądź, Królu Anjelski

    K’nam na świat w ciele przyszły,

    Tyś zajisty Bóg skryty,

    w święte, czyste ciało wlity.

     

    Kolęda „W żłobie leży” przypisywana  jest Piotrowi Skardze. Napisana została do melodii poloneza koronacyjnego króla Władysława IV. Inną bardzo popularną kolędę „Bóg się rodzi”, do melodii w rytmie poloneza, napisał Franciszek Karpiński. Utwór ten rozpoczyna Pasterkę. Twórcami kolęd byli takżeMikołaj Sęp Szarzyński, Andrzej Morsztyn, Feliks Nowowiejski, Zygmunt Noskowski. Kolędę „Lulajże, Jezuniu” Fryderyk Chopin zacytował w środkowej części scherza h-moll op. 20. Kolędy komponował również Witold Lutosławski.

     

    W Polsce odbywają się liczne przeglądy i festiwale kolędowe. Największym, gromadzącym kilkadziesiąt tysięcy wykonawców, jest Ogólnopolski Festiwal Kolęd i Pastorałek w Będzinie.

     

    Zaśpiewajmy kolędę Jezusowi dziś

    Niech kolęduje z nami cała ziemia

    Zaśpiewajmy kolędę Jezusowi dziś

    Niech kolęduje z nami cały świat.

     

    Pastorałki, inaczej kolędy pasterzy, to kolędy „domowe” przeznaczone do śpiewania poza kościołem, mające polski rodowód. Zawierają opisy polskiego krajobrazu, polskie imiona pasterzy, polskie potrawy, język gwarowy. Religijna tematyka bożonarodzeniowa poszerzona została o elementy obyczajowe (śpiewy dotyczą między innymi wędrówki pasterzy do żłóbka, GwiazdyBetlejemskiej). Pastorałki to również ludowe pieśni religijne o wesołym charakterze. Utrzymane są zazwyczaj w tonie sielankowym i wiążą się oczywiście z tematyką Bożego Narodzenia. Pastorałki w Polsce rozpowszechnione są od XVII wieku. Śpiewane były na melodie poloneza, mazurka, oberka, kujawiaka i krakowiaka. W czasie zaborów pastorałki były dla Polaków symbolem narodowym i ostoją polskości.

     

    Wesoła nam się zjawiła dzisiaj nowina,

    Dobra godzina:

    Panna Syna porodziła,

    i we żłobie położyła,

    Boskiego Syna.

     

     

    Anioł najprzód o północy to nam zwiastował,

    Gdy wyśpiewował:

    Chwała Bogu w wysokości,

    pokój ludziom na nizkości,

    Tak się radował.

     

     

    I zapraszał bardzo mile do Pana tego,

    Narodzonego:

     

    Byśmy czemprędzej biegali,

    i z radością przywitali,

    Króla nowego.

     

     

    Michał skoro to usłyszał, bieży do szopy,

    Wziąwszy półkopy

    Serków dla nowego Pana,

    śpiewa sobie dana, dana,

    Wchodząc do szopy.

     

     

    A ujrzawszy dzieciąteczko między bydlęty,

    Tak żalem zdjęty,

    Iż mówi do matki jego,

    i do Józefa świętego:

    Że to Pan święty.

     

     

    Proszę ciebie Panie święty na te sereczki,

    Podaruneczki,

    Abyś raczył błogosławić,

    i od wilka mi wybawić,

    Moje owieczki.

     

     

    A Kuba znowu porwawszy z trzody barana,

    Padł na kolana,

    Mówiąc, powiedz Panie z nieba,

    czego ci więcej potrzeba,

    Dam ci i siana,

     

     

    Dla tegoć to osła z wołem coć zagrzewają,

    Parą puchają:

    Niechaj ich Józef posili,

    aby cię nie odstąpili,

    Niech żywność mają.

     

     

    Antek także nieboraczek wziął koszyk gruszek,

    Masła garnuszek:

    Kładzie Panu po kolędzie,

    jeźli tego mało będzie,

    Da i jabłuszek.

     

     

    Bartek się nierychło ocknął ze snu twardego,

    Do Pana tego,

    Wziąwszy troje kurcząteczek,

    i krup jaglanych woreczek,

    Spieszy do niego.

     

     

    Skoro przybieżał do szopy ujrzawszy Pana,

    Padł na kolana:

    O witajże Królu nieba,

    Ciebie nam też było trzeba,

    I śpiewa dana.

     

     

    Maryja gdy na to patrzy, cieszy się mile,

    Z wesołej chwile:

    A Józef po szopie pląsa,

    Jak staruszek głową trząsa,

    Życzący mile;

     

     

    Onym od Syna Bożego błogosławieństwa,

    Także zwycięztwa

    Nad dusz nieprzyjaciołami,

    Mówiąc: Pan Bóg będzie z wami,

    Doznacie męztwa.

     

     

    Za te dary któreście tu Panu oddali,

    Ofiarowali,

    Z prostotą, z szczerej miłości,

    Za to będziecie w wieczności

    Z nim kólowali.

     

     

    ----------------------------------------

     Pasterze drzymali w dolinie,

    Paszący bydełko, owce i barany,

    Alić o północnej godzinie,

     

    Anioł jasnością odziany

    W przyjemnym rozgłosie

    Milszą nowinę nad życie

     

    Oznajmił, że dziś zrodziło się

    Boskie w Betleemie dziecię.

     

     Pasterze się ze snu porwali,

    Chcąc iść razem w drogę, by się nic nie bawić:

    A bydełko jakże zostawić,

     

    Myślą co tu czynić dałej.

    A wtem jasność sroga,

    Każdego uderzy w oczy;

    A to co! krzykną ach dla Boga!

    Że tak widno o północy.

     

     

    A więc wszyscy razem co żywo,

    Pasterze lękliwi do szopy bieżeli,

    Aby zobaczyli to dziwo,

    Które głosili Anieli.

    Przychodzą. W oborze:

     

    Panna, staruszek i dziecię;

    Takież to, krzykną wielki Boże!

    Ubogie twoje powicie.

     

     

    Lecz ich nie zraziły bydlęta

    Wół i osioł, liche pieluszeczki w żłobie:

    Swoje oddawali prezenta

    Poklękawszy, Boże tobie!

     

    I my dziś klękamy

    Przed twym Bożym majestatem,

    Kornemi naszemi modłami,

    Wielbimy cię z całym światem.

     

     

     

  3. Obrazy jesieni

     

    Obrazy jesieni

     

     

     

    Najpiękniejsze obrazy maluje przyroda. Jesień może być szara i smutna. Może również być słoneczna, złocista i pełna pięknych wspomnień lata. Poeci pomagaja nam zrozumieć, dostrzec, docenić...

    Przeczytajcie wiersz pt. " Jesień " Krzysztofa Daukszewicza i namalujcie obrazek ilustrujący poniższy tekst. Będę czekała na Wasze prace do 19 października.

     

     

    Jesień

    Kasztany z drzew strącają mali chłopcy,

    Pożółkłe liście niesie drogą wiatr.

    Jesiennym chłodem idziesz przesiąknięty,

    I przez to bardziej zszarzał cały świat.

    Ostatnie kwiaty więdną na balkonach,

    Zasypia wcześniej w bramie nocny stróż.

    I stare domy stoją przemoknięte,

    na pustych oknach osiadł ciężki kurz.

     

     

    Ty chcesz jesieni pełnej słońca,

    Z wiatrem, który liście strąca,

    Choć za chwilę Cię przykryje śniegu zimna biel.

    I życie ciężko jest odmienić,

    Wśród szarych dni i serc kamieni,

    Zapytaj się człowieka obok,

    Może on coś wie.

     

     

    Kasztany z drzew spadają nam pod nogi,

    Pożółkłe liście niesie drogą wiatr.

    Przechodnie idą, tuląc się do płotów,

    Zziębnięte twarze kryjąc w fałdach palt.

    Jadące auta przecierają oczy

    I woda spływa z ich gumowych rzęs.

    I coraz ciemniej robi się na dworze,

    I wszystko to ma swój jesienny sens.

    I wszystko to ma swój jesienny sens.

     

     

                                                  /Krzysztof Daukszewicz/

     

     

                                                 

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    <p style="margin: 0cm 0cm 10pt; line-height: normal; ; mso-pagination: none; ms

  4. Czy jesteś dumny, że mówisz po polsku?

    " Tak, jestem dumna, że mówię po polsku i że jestem Polką. Jestem dumna z tego, że istnieje taki język, w którym można wyrazić swoje myśli, marzenia, rozważania, których w żadnym innym języku nie da się wypowiedzieć. Czasami nawet angielski, ze swoją elokwentną strukturą, nie może przekazać tego, co Polakowi w duszy gra (...) Polacy mieszkający za granicą czują niezwykłą tęsknotę za krajem. Jest niezwykła, ponieważ nawet ci, którzy nie widzieli nigdy Polski, ale o niej słyszeli, mają odczucie niewytłumaczalnej nostalgii (...) Jestem dumna, że mówię po polsku, gdyż język polski jest jednym z najtrudniejszych języków Europy. Jestem dumna, bo język polski przetrwał przez 123 lata wraz z kulturą i wiarą katolicką. " /Magdalena Iwachow, klasa III LO/

    " Za ten piękny i bogaty język nasi pradziadowie oddawali swoje życie podczas wojen lub za czasów germanizacji czy rusyfikacji. I czy ten język mamy stracić, który został oblany miłością i krwią naszych dzielnych przodków? Oczywiście, że nie ! Jakiż skarb posiadamy, my Polacy, że możemy nazywać ten język naszym własnym. W żadnym wypadku posługiwanie się językiem polskim nie powinno być naszym wstydem lecz dumą. Taka właśnie duma ukazuje nasz patriotyzm (...) Bardzo dziękuję Bogu, że urodziłam się Polką i posługuję się językiem polskim na co dzień. Jestem wdzięczna tez moim kochanym przodkom za to, że wywalczyli nam prawo do utrzymania swojego języka (...) Dziękuję też moim Rodzicom i Dziadkom, że utrzymują, pielęgnują język polski i przekazują go dalszym pokoleniom (...) " /Julia Leończuk, klasa II LO/

    " Jestem dumny, że jestem Polakiem i dzięki moim rodzicom mówię po polsku. Pomimo, że nie urodziłem się w Polsce, znajomość języka polskiego przybliża mnie do jej historii, kultury, obyczajów i przodków. Mowa polska pomaga mi nawiązywać kontakty z rodziną, która pozostała w Polsce (...) Czasem jest przykro patrzeć, kiedy na emigracji ludzie poznają nowy język i w szybkim czasie zapominają o ojczystym. Zatem zachęcam innych, aby nie wstydzili się mówić po polsku i przekazywali ten przepiękny język dalszym pokoleniom. Niech Polska żyje wśród nas ! " /Jakub Leończuk, klasa I LO/

    " Jestem patriotą i dlatego cieszę się, że moi rodzice, pomimo tego, że mieszkamy w Kanadzie, posłali mnie do polskiej szkoły. Od początku mówili do mnie po polsku, żebym mógł szybciej i łatwiej nauczyć się tego języka. Dodatkowo, ucząc się języka polskiego mogłem poznać polską historię, kulturę i geografię kraju w wersji oryginalnej. Najważniejszą jednak rzeczą związaną z mówieniem po polsku, jest możliwość porozumiewania się z innymi ludźmi, szczególnie tymi najważniejszymi dla mnie, czyli moimi dziadkami, którzy nie mówią po angielsku. Gdybym nie mówił po polsku, nigdy nie mógłbym tak blisko poznać mojego dziadka, który często do mnie dzwoni i babci, która gotuje najpyszniejsze dania kuchni polskiej (...) Dodatkowo, ze względu na to, że język polski jest bardzo trudny, cały czas rozwijam swój mózg, co pomaga w nauce innych przedmiotów i języków obcych."/ Kacper Kozioł, klasa III LO/

    " Jestem wdzięczny moim rodzicom, dziadkom i członkom rodziny, którzy przez wszystkie te lata mojego dorastania w Kanadzie cierpliwie znosili wszystkie etapy mojego buntu i niechęci w kierunku nauki języka polskiego. Teraz z perspektywy czasu widzę i doceniam ten wysiłek utrzymania języka polskiego na poziomie równym moim rówieśnikom w Polsce. Cieszy mnie radość moich Dziadków, kiedy mają możliwość rozmowy ze mną w języku polskim na każdy temat.Mam też młodszych kuzynów w Polsce, którzy nie mówią po angielsku, więc jakbym mógł z nimi rozmawiać? Nie czuję granic czy ograniczeń, mój język polski jest naturalny, rozwijany przez lata dzięki codziennym rozmowom przy stole z Rodzicami, przez telefon z Dziadkami czy korespondując z ciociami, znajomymi czy po prostu czytając polskie gazety lub słuchając polskiego radia. Nie ma większej mocy, niż codzienne rozmowy rodzinne w języku polskim. Nie ma większej radości, niż pojechać do Polski i potrafić bez problemu porozumieć się w języku polskim, nie ma większej dumy niż być Polakiem i z uporem dbać o język polski. Tego uczyłem się przez lata. Teraz to rozumiem i zamierzam kontynuować. Jestem dumny, że mój ojczysty język jest dla mnie czymś naturalnym, mówiąc szczerze gdy mówię po polsku jest to rzecz oczywista - jestem Polakiem i z tego jestem dumny. " /Mikołaj Kozioł, klasa I LO /

    Tylko jest jeden język na świecie, Który przyniesie mi dumę i szczęście. I choć góry, doliny i lasy przejdziecie, Innego na świecie nie znajdziecie. W tym języku wykonano sztuk wiele, Kochanowskiego treny, Mickiewicza poezje. Przez 123 lata tę mowę chcieli wymazać, lecz ona na zgubę nie dała się skazać. A gdy Hitler i Stalin świat chcieli zdobyć, W tym języku tajne plany tworzono, by świat obronić. Na morzu, w powietrzu czy na lądzie, Mowa ta brzmiała w modlitwie i prośbie. Sendlerowa w tym języku ocaliła wielu Żydów, A Kolbe, uznany za świętego, życie swe oddał za bliźniego. Papież słowiański, który świat z terroru wyzwolił, Od dziecinstwa w tym języku mówił, spiewał i się modlił. Cóż to za język pyta się dziecię ? To język polski, najlepszy na świecie!/ Natalia Folaron, klasa II LO/

    " Dzięki znajomości języka polskiego mogę czytać książki w oryginale, słuchać polskich piosenek oraz oglądać przedstawienia teatralne i filmy. W czasie ostatniego pobytu w Polsce obejrzałem musical zatytułowany " Piloci " i nie miałem żadnych problemów z jego zrozumieniem."/ Jakub Fiszer, klasa I LO/

    " Jestem dumna, że mówię po polsku. Nie tylko dlatego, że mogę rozmawiać, czytać i sluchać. Również dlatego, że ten jezyk przynosi ze sobą tysiąc lat kultury, historii, męk, bohaterstwa i bólu. Poznanie tego języka otwiera umysł na zupełnie inny świat (...) " /Anna Frączek, klasa III LO/

    " Urodziłem się w polskiej rodzinie, wychowuję się w polskim środowisku i uczę się polskiego języka oraz historii Polski. Bez umiejętności mówienia po polsku, nie miałbym dostępu do bogactwa naszej kultury. Dlatego z dumą mówię po polsku (...) Zaczynam uświadamiać sobie, że faktycznie myślę po polsku. Daje mi to niezwykłą satysfakcję i dumę (...) " /Conrad Pietrzak, klasa I LO/

    " Chociaż urodziłem się w Kanadzie, pierwszym słowem jakie wypowiedziałem było słowo "mama" i było ono po polsku. Do tej pory w moim domu rozmawiam tylko w tym języku. Jestem dumny, że w każdą sobotę rano, podczas kiedy moi kanadyjscy koledzy zastanawiają się, jak spędzić dzień, ja nie mam tego problemu, bo idę do polskiej szkoły (...) Jestem dumny, bo mówię tym samym językiem, jakim posługiwała się jedyna w historii laureatka dwóch różnych dziedzin naukowych, Maria Skłodowska - Curie, która nawet swojego męża Francuza nauczyła mojego języka (...)" /Michał Ossowski, klasa I LO /

    " Jestem bardzo dumny, że mówię po polsku. Zawsze czułem i dalej czuję, że polski język jest bliski mojemu sercu i jestem dumny z tego, że myślę i liczę przeważnie po polsku (...) " /Mathew Zalwowski, klasa I LO /

    " Czuję wielką dumę i radość z tego, że mówię po polsku. Mieszkam w Kanadzie, ale sercem jestem w Polsce. Dzięki temu, że znam język polski, jego historię i kulturę, Polska jest mi bardzo bliska. Często przenoszę się do niej myślami. Tam mieszka moja rodzina, z którą mogę rozmawiać po polsku (...) " /Daniel Ostrowski, klasa I LO/

    " Mam dostęp do bogactwa całej literatury oraz kultury polskiej i łatwiej mi jest poznawać historię, filozofię i myślenie narodu polskiego. Miałam okazję rozmawiać po polsku w Ameryce, Peru, RPA, we Francji (...) Język polski to część mojego istnienia - mojej rodziny, historii i kultury. Zawsze będę dumna, że mówię po polsku." /Joanna Rywak,klasa II LO /

    " Polska jest chyba jedynym krajem, który przeżył tak wiele. Nasi przodkowie zawsze bronili swego kraju (...) Mimo, że mieszkam poza granicami Polski, zawsze wracam myślami do jej sztuki, literatury i pięknych krajobrazów. Cieszę się, że umiem porozumiewać się w języku ojczystym i że jestem częścią wspaniałego społeczeństwa polskiego. Polska jest nieduża pod względem obszaru, ale jest wielka w moim sercu. " /Victoria Zajac, klasa II LO/

    " Jestem dumny z tego, że jestem Polakiem i że mowię po polsku. Polska, jak mało który kraj na świecie, ma bardzo burzliwą historię. Mam tu na myśli wszystkie wojny, powstania, zrywy mające na celu obronę naszego państwa a przede wszystkim polskości. Znane jest chyba każdemu uczucie towarzyszące śpiewaniu hymnu polskiego (...) " /Viktor Lipinski, klasa I LO /

  5. Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego.

     

    Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego.

     

     

    „A niechaj narodowie wżdy postronni znają, iż Polacy nie gęsi, iż swój język mają”.

     

                                                                                                / Mikołaj Rej /

     

     

     

    21 lutego obchodzimy Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego. Dla Polaków jest to święto Języka Polskiego - najpiękniejszego języka na świecie. Nasi przodkowie przelewali krew i oddawali życie, by w niepodległym kraju, w każdym polskim domu, rozbrzmiewała ojczysta pieśń i kwitła polska mowa. Dziś powinniśmy z dumą i radością posługiwać się językiem polskim. Pielęgnować i wzbogacać język, w którym powstało wiele pięknych dzieł literackich.

     

    W naszej szkole głównym celem kształcenia jest wyrabianie sprawności językowej, uwarunkowanej wiedzą o budowie i funkcjonowaniu języka polskiego. To przede wszystkim bogacenie słownictwa poprzez ćwiczenia w mówieniu, pisaniu i czytaniu. Recytujemy wiersze, czytamy wartościowe książki, piszemy wypracowania, poznajemy polską historię.

     

    Z okazji Międzynarodowego Święta Języka Ojczystego podzielmy się refleksjami na temat Języka Polskiego na emigracji.

     

    Czy jestem dumny, że mówię po polsku ?

     

    Przesyłajcie swoje prace na adres :

     

    kacik.literacki.spk@gmail.com

     

     

     

    " Mowa polska "

     

    Od stuleci polska mowa

     

    ma w zapasie różne słowa -

     

    kto się ćwiczy w ich wymowie,

     

    ten bez trudu je wypowie!

     

    Nie wierzycie? Sprawdźcie sami,

     

    powtarzając razem z nami:

     

    Skrajem parku rudy stworek

     

    targa z górki spory worek,

     

    w worku miarkę, tarkę, rogi,

     

    bierki, serki i pierogi.

     

    Nad rzeczułką nietoperze

     

    taszczą paczkę poprzez perze,

     

    w paczce kaszkę, ważkę, szelki,

     

    muszkę, puszkę i muszelki

     

    oraz miarkę, tarkę, rogi,

     

    bierki, serki i pierogi.

     

    Brzęczą pszczółki nad rzeczułką:

     

    - Tu się trzeba puknąć w czółko!

     

    Na cóż kaszka, ważka, szelki,

     

    muszka, puszka i muszelki?

     

    Po co miarka, tarka, rogi,

     

    bierki, serki i pierogi?

     

    Wszystko po to, aby z gracją

     

    cieszyć się artykulacją,

     

    bo kto ćwiczy się w wymowie,

     

    znajdzie radość w każdym słowie!

     

    Nie wierzycie? Sprawdźcie sami,

     

    powtarzając razem z nami!

     

                                      /Małgorzata Strzałkowska/

     

     

     

     

     

  6. KĄCIK LITERACKI -Najpiękniejsze utwory literackie

    Najpiękniejsze utwory literackie długo pozostają w naszej pamięci. Szczególnie te, które pełnią ważną rolę w życiu polskiego narodu. Powstawały w ważnych momentach dziejowych i niosły nadzieję na odzyskanie niepodległości.
    Uczniowie klas licealnych wykonali ilustracje do fragmentów omawianych utworów. Literatura porusza przede wszystkim wyobraźnię, zamieniając słowa w obrazy...

    " Pan Tadeusz " Adam Mickiewicz

    " Właśnie dwukonną bryką wjechał młody panek
    I obiegłszy dziedziniec zawrócił przed ganek,
    Wysiadł z powozu; konie, porzucone same,
    Szczypiąc trawę ciągnęły powoli pod bramę. "

     

    " Tymczasem, przenoś moją duszę utęsknioną
    Do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych,
    Szeroko nad błękitnym Niemnem rozciągnionych;
    Do tych pól malowanych zbożem rozmaitem,
    Wyzłacanych pszenicą, posrebrzanych żytem;
    Gdzie bursztynowy świerzop, gryka jak śnieg biała,
    Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała,
    A wszystko przepasane jakby wstęgą, miedzą
    Zieloną, na niej z rzadka ciche grusze siedzą. "